Ocena efektywności termomodernizacji
Co możemy uzyskać poprzez termomodernizację? Jakimi metodami przeprowadza się ocenę efektywności termomodernizacyjnych? Zapraszamy do lektury!
Najczęściej podejmowanymi działaniami termomodernizacyjnymi w budynkach mieszkalnych są:
- zastosowanie izolacji cieplnej na zewnętrznej powierzchni ścian, stropów,
- wymiana okien na charakteryzujące się niższą wartością współczynnika przenikania ciepła U,
- wymiana lub modernizacja instalacji ogrzewania i przygotowania ciepłej wody.
W jednorodzinnych budynkach mieszkalnych spotyka się stosowanie w systemie wentylacji: wstępnego podgrzania w wymienniku gruntowym powietrza dostarczanego do budynku, odzysku ciepła z powietrza usuwanego z budynku, a także wykorzystuje się źródła energii odnawialnej.
Przedsięwzięcia termomodernizacyjne są inwestycją, dzięki której można uzyskać:
- zmniejszenie kosztów ponoszonych na ogrzewanie budynku i dodatkowo na podgrzanie wody
- wyższą wartość zmodernizowanej nieruchomości.
Planowanie inwestycji termomodernizacyjnych powinno uwzględniać ocenę opłacalności przewidywanego przedsięwzięcia w oparciu o kryterium, że uzyska się nadwyżkę efektów finansowych nad poniesionymi nakładami. Należy przy tym brać również pod uwagę czas uzyskania nadwyżki, ryzyko inwestycji (przekroczenia wydatków, nieuzyskania zakładanych efektów, zmian cen i inflacji).
Ocenę efektywności przedsięwzięć termomodernizacyjnych przeprowadza się metodami:
- prostymi - opartymi na porównaniu nakładów i efektów
- złożonymi - opartymi na stopie procentowej (dyskontowej), które mogą uwzględnić zmianę wartości pieniądza w czasie, ryzyko oraz inflację
- wielokryterialnymi - uwzględniającymi wszelkie, również nieekonomiczne priorytety inwestora.
W celu określenia spodziewanych efektów ekonomicznych inwestycji termomodernizacyjnych można stosować następujące wskaźniki:
- określenie prostego czasu zwrotu nakładów – SPBT (metoda prosta),
- określenie zaktualizowanej wartości netto przedsięwzięcia – NPV (metoda złożona).
Przykładowo prosty czas zwrotu SPBT usprawnienia polegającego na polepszeniu izolacyjności cieplnej ścian o współczynniku przenikania ciepła U, dzięki zastosowaniu izolacji cieplnej o wartości oporu cieplnego R oblicza się w następujący sposób:
w którym:
N - nakłady, w zł, w celu zwiększenia o wartość R oporu cieplnego 1 m2 ściany
W – wartość zaoszczędzonej energii w wyniku poprawy izolacyjności cieplnej ściany, w zł∙K/(W∙a)
Wartość zaktualizowanej wartości netto przedsięwzięcia NPV oblicza się wg wzoru:
w którym:
N – nakłady inwestycyjne, w zł,
W – wartość zaoszczędzonej energii w ciągu roku, w zł/a,
r – założona wartość stopy dyskontowej,
n – rozpatrywana liczba lat.
Ocena na podstawie wartości NPV jest następująca:
NPV < 0 – inwestycja nieopłacalna,
NPV > 0 – inwestycja opłacana.
Założona wartość stopy dyskontowej, przy której wartość NPV = 0 (granica opłacalności) określa wewnętrzną stopę zwrotu IRR. Przedsięwzięcie ocenia się jako opłacalne, jeżeli IRR jest nie mniejsze od granicznej stopy rentowności możliwej do zaakceptowania przez inwestora (zazwyczaj jest to stopa oprocentowania kredytów długookresowych). Im większa jest różnica między wartością IRR a graniczną stopą lub kosztem kapitału, tym większa jest opłacalność i bezpieczniejsza inwestycja.
Sporadycznie używa się również innych wskaźników: LCC – koszt w okresie użytkowania, CS – koszt oszczędności, CSE – koszt zaoszczędzonej energii.
Zobacz także:
Warunki techniczne odbioru robót
Zamiana materiałów ściennych w kontekście braków na rynku
Jak uzyskać kredyt termomodernizacyjny?
Docieplenie - błędy wykonawcze
Podstawowe cechy materiałów izolacyjnych
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
